مزدک صالحی

مزدک صالحی پامناری – متولد ۱۳۶۶– مدرک کارشناسی خود را در رشته‌ی فلسفه از دانشگاه علامه‌طباطبایی گرفت و برای گذراندن دوره‌ی کارشناسی ارشد در رشته‌ی روان‌شناسی عمومی به تنکابن رفت. علاقه‌ی به ادبیات، داستان و رمان، او را به‌سمت نوشتن متن کشاند و بین سال‌های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۶ به نوشتن فیلمنامه‌های کوتاه و انیمشین پرداخت. از سال ۹۷ نوشتن داستان و رمان را جدی‌تر گرفت و اولین مجموعه داستان او منتشر شد. سال ۱۴۰۱ آغاز همکاری او با معماران و نوشتن درباره‌ی معماری بود. اولین همکاری او با امیرحسین طاهری و صهبا منصور به خلق “خانه‌ی ایده‌آل یا هزارتوی درون” رسید. همکاری بعدی او با دفتر پراگماتیکا (محمدرضا محب‌علی) دیده شد و نوشته‌هایش مورد نقد جدی قرار گرفت سپس برای دفتر معماری اَرش بعد چهارم (علیرضا شرافتی) نوشت و در آخر با مدرسه‌ی معماری توییک (نشید نبیان – رامبلد ایلخانی) همکاری کرد. رمان “من، یوسا و جولین بارنز عزیز” (در حال انتشار) آخرین اثر او در ادبیات و مجموعه‌ای از فیلمنامه‌های “تاکسی‌نوشت” آخرین نوشته‌های او برای فیلمنامه‌های تلویزیونی‌ست. درونمایه‌های اصلی متن‌های او – که در فیلمنامه و متن‌های ادبی و استیتمنت‌ها – پیداست، روابط انسانی‌ست. رابطه‌ی انسان با انسان، انسان با طبیعت و انسان با شهر از اصلی‌ترین مضامین به‌کار گرفته‌شده‌ی مزدک صالحی در نوشته‌هایش است.